Jan 2002

Supernova in M74

Deze heldere SN werd eind Januari ontdekt, maar hij is ondanks het feit dat hij magnitude 12.5 bereikte door leden van de WVS maar weinig waargenomen. Dit was vooral te wijten aan het feit dat de SN tamelijk snel in de avondschemering verdween. Na conjunctie met de zon, was hij te zwak geworden voor visuele waarnemers, maar op 8 October j.l. slaagde Henk Munsterman erin dit zeer zwakke object alsnog met zijn Celestron C14 f/7 en ST-9E CCD-camera in kleur vast te leggen.
Hij combineerde voor onderstaand pseudo-kleurbeeld 4 opnamen: 1 in zwart-wit van 10 minuten, en 3 van elk 5 minuten in rood, groen en blauw.




Duidelijk komt de wat gelige kleur van M74 naar voren, alsook de rode kleur van de supernova. De helderheid van de supernova op deze opname is duidelijk geringer dan de zwakst aangegeven ster van magnitude 17.1 op de AAVSO f-kaart, en ligt vermoedelijk
ergens tussen magnitude 18 en 19.

V2540 Ophiuci

IAUC 7808 meldt de fotografische ontdekking van een mogelijke nova van magnitude 9 in Ophiuchus door Katsumi Haseda (Aichi, Japan) en Yuji Nakamura (Suzuka, Mie, Japan) op 24 Januari. Vervolgens werden er pre-discovery opnamen van deze ster gerapporteerd door T. Seki (Kochi, Japan) op 19 Januari (magn. 8.9pg) en H. Nishimura (Kakegawa, Shizuoka, Japan) op 21 januari (magn. 8.5pg).
Spectroscopie door A. Retter, S. O'Toole, R. Stathakis en J. Pogson met de Anglo-Australian Telescope op 26 januari toonde aan dat dit inderdaaad een nova is. Het spectrum wordt gedomineerd door sterke emissielijnen van o.a. H-alfa, H-beta, and FeII. Het is typerend voor een object dat behoort tot de FeII-klasse, in een fase kort na het maximum.
Helaas is de positie op R.A. 17h37m34.4s Decl. -16o23'18" (J2000.0) niet echt gunstig voor Nederlandse waarnemers. Op zich is hij wel gemakkelijk te vinden ongeveer 1 graad ten zuiden van Xi Serpentis.